Tradycja Reiki przez długi czas była przekazywana jedynie ustnie. Pierwszą krótką rozprawę o tej sztuce uzdrawiania napisała Hawayo Takata:

„Wierzę, że istnieje Jedyna Najwyższa Istota, Nieskończony Absolut - Dynamiczna Siła, która rządzi światem. Jest Ona nieznana ludzkim oczom. Moc, która wibruje, a wszystkie inne moce tracą przy Niej siłę i znaczenie. Tak więc, jest to Absolut!

Ta Moc jest niezgłębiona, niewymierna, a będąc Siłą Ożywiającą cały Wszechświat, jest niepojęta dla umysłu człowieka. Mimo to, każda jedna istota otrzymuje Jej błogosławieństwo każdego dnia na jawie i we śnie.

Wielcy Nauczyciele i Mistrzowie nazywają ją różnie: Wielkim Duchem, Siłą Ożywiającą cały wszechświat, Energią Życia, Absolutem, Falą Eteryczną - ponieważ uśmierza ból i pogrąża w głębokim świetle. Falą Kosmiczną - ponieważ promieniuje wibracjami podniosłych uczuć i wnosi je do powszechnej harmonii. Ja będę nazywała ją „Reiki" ponieważ studiowałam kierując się takim określeniem".

Jako dziecko Wszechmocnego Boga, człowiek został obdarowany częścią Jego wspaniałej energii. Znane są rozliczne cuda czynione Mocą Bożą za pośrednictwem świętych chrześcijańskich jak również i pozachrześcijańskich w wielu religiach świata, np. Buddy czy Konfucjusza.

Każdy człowiek dobrej woli, niezależnie od rasy, języka czy wykształcenia, może i powinien korzystać z Boskiej Energii Miłości przekazując ją innym.

Kiedy wyzwanie zostało rzucone, Mikao Usui zrezygnował ze swojej pracy i wyjechał do Stanów Zjednoczonych w poszukiwaniu cudownej metody uzdrawiania. Tam uzyskał doktorat z teologii, próbując jednocześnie odpowiedzieć na pytanie, w jaki sposób Jezus i Jego uczniowie czynili cuda.

Prowadzone poszukiwania zaprowadziły go następnie do Europy i Chin. Cały czas, kontynuując badania uczył się języków obcych (także starożytnych), by dotrzeć do oryginalnych historycznych źródeł.

Niestety, na takie pytanie nauki teologiczne nie dają odpowiedzi wprost. Po głębokim namyśle dr Usui postanowił sięgnąć do tradycji buddyjskich, gdyż utrzymuje się, że Budda również miał moc uzdrawiania.

Wrócił wtedy do Japonii i zaczął odwiedzać buddyjskie klasztory, szukając uzdrowicieli. Wydawało się, że długoletnie
poszukiwania będą daremne. Ciągle słyszał:" Jesteśmy zbyt zajęci uzdrawianiem ducha, aby troszczyć się
o uzdrawianie ciała". Wreszcie znalazł człowieka, którego ten problem zainteresował. Był to stary opat buddyjskiego
klasztoru. Ponieważ Mikao Usui nauczył się czytać księgi w starożytnych językach znalazł to, czego szukał.
Jedna z ksiąg zawierała zapomniane znaki, słowa oraz symbole, którymi posługiwał się Budda. Jednakże odkrycie
to nie dało mu jeszcze mocy uzdrawiania.

Dopiero po rozmowie z opatem klasztoru doszedł do wniosku, że można osiągnąć bardzo wiele przez post i medytacje.
Opat ostrzegał go, że jest to droga wielce niebezpieczna, która może nawet spowodować zagrożenie dla życia. Pomimo
ostrzeżeń Usui nie zrezygnował. Usunął się z ludzkich oczu i w samotności na jednej z okolicznych gór
(uznawanej za świętą), górze Kurama w poście i modlitwie, spędził dwadzieścia jeden dni. Dwudziestego pierwszego dnia
Usui ujrzał, jak promień światła z nieba wystrzelił w jego kierunku. Chociaż odczuwał lęk, nie poruszył się - był porażony
tym światłem. Przed oczami zobaczył szybko następujące jeden po drugim symbole, które uprzednio odkrył w swoich badaniach - był to klucz do uzdrawiania. Symbole te i odpowiadające im mantry na zawsze wyryły się w jego pamięci. Kiedy trans się skończył, Usui poczuł, że jest w zupełnie dobrej kondycji. Schodząc z góry uderzył się w duży palec u nogi,zdzierając z niego boleśnie paznokieć. Podskoczył z bólu, chwycił się za palec, a po chwili ból i krwawienie ustąpiły.

Aby zaspokoić głód wstąpił do jadłodajni i poprosił o śniadanie. Zamówiony posiłek przyniosła wnuczka właściciela, zapłakana i zapuchnięta. Usui zapytał, co jej dolega, a ona odpowiedziała mu, że od trzech dni cierpi na ból zęba. Zapytał, czy może dotknąć jej twarzy, na co otrzymał zgodę. Po kilku minutach ból ustąpił, a opuchlizna zaczęła schodzić.

Przez następne lata Usui pracował w dzielnicy slumsów, uzdrawiając wielu chorych. Często widział jak niektórzy z uzdrowionych wracali do poprzedniego środowiska, kiedy pytał dlaczego to robią -odpowiadali:Ten styl żebrackiego życia bardziej nam odpowiada". Usui uświadomił sobie, że wyleczył ich ciała z choroby, ale nie nauczył ich szacunku dla zdrowia i nowego, godnego sposobu życia. Opuścił więc slumsy i zaczął uczyć innych. Ogłosił, że zna już odpowiedź na postawione mu kiedyś pytanie: "W jaki sposób Jezus uzdrawiał?". Zainteresowanym zaproponował spotkanie, na które przybyło bardzo wiele osób. Ku zaskoczeniu zebranych sam Usui nie przybył na spotkanie. Scenariusz ten powtórzył jeszcze raz. Na trzecie umówione spotkanie stawiła się już tylko nieliczna grupka osób. Usui przeprosił wszystkich i oświadczył: "Zrobiłem to celowo. Teraz wiem, że wy zasłużyliście na to, bym wam przekazał metodę uzdrawiania". Całe swoje świadome życie Mikao Usui podporządkował naukom Cesarza Meiji, przestrzegając na co dzień 5 pozostawionych przez niego nakazów. Te właśnie zasady, oprócz techniki uzdrawiania zalecał również wszystkim swoim uczniom:

1. dzisiaj, przez cały dzień nie złość się,
2. nie martw się o nic,
3. wyrażaj wszystkiemu wdzięczność,
4. bądź staranny (uważny) w pracy,
5. bądź miły(uprzejmy) dla wszystkich.

W 1935 roku z Hawai do jednej z klinik chirurgicznych w Tokio, przybyła młoda kobieta
na operację guza. Była to Hawayo Takata. Urodziła się ona w 1900r. na Hawajach.
Trudne dzieciństwo i ciężkie warunki życia odcisnęły piętno na jej zdrowiu. Po śmierci
męża dodatkowo spadł na nią obowiązek samotnego wychowywania córek. Kierowana
niezwykłą intuicją, wyjechała do Japonii i poddała się leczeniu metodą Reiki w klinice
dra Hayashi. Przeżyła to bardzo głęboko i poprosiła o nauczenie jej tej metody.
Pozostała w klinice przez cały rok, gorliwie praktykując Reiki u dra Hayashi.

Po powrocie na Hawaje, Takata odnosiła duże sukcesy w leczeniu ludzi i zwierząt metodą Reiki. W 1938 roku, podczas wizyty u dra Hayashi i jego córki Takata została Mistrzynią Systemu Naturalnego Leczenia Reiki Usui.

Dr Hayashi zmarł w 1939 roku, przepowiadając całą historię II wojny światowej. Przed swoim odejściem Chujiro Hayashi upoważnił Takatę do kierowania całym systemem Reiki. Życie przeprowadziło własną korektę planów. Wojna trwająca wiele lat i zniszczenia jakie ona przyniosła na świecie (również w Japonii) spowodowały, że nawet po ustaniu działań wojennych nie można było w klinice rozpoczęć systematycznej terapii i nauczania.

Takata swoją dalszą działalność prowadziła na Hawajach. Tak, jak mawiała często: „Reiki jest dla wszystkich ale nie każdy musi mieć Reiki". Udzielała zabiegów uzdrawiających wszystkim osobom potrzebującym. Początkowo nauczała jedynie ludzi którym była bliska filozofia buddyjska. Potem, nawet ucząc ludzi innej wiary, wymagała od nich znajomości filozofii wschodniej. Z czasem udało się Hawayo Takacie oddzielić istotę Systemu Naturalnego Uzdrawiania według Usui od filozofii buddyjskiej, uznając Reiki jako ponad religijną metodę uzdrawiania, z której mogą korzystać wszyscy ludzie na świecie.

Hawayo Takata stała się nie tylko uzdrowicielką, ale i wielką nauczycielką wprowadzając System Naturalnego Leczenia
Reiki Usui w świat zachodni. Dla potrzeb ludzi zachodniej kultury zmodyfikowała reguły Cesarza Meiji zalecane przez
Mistrza Usui, dodając zasadę : „ Szanuj rodziców, nauczycieli, ludzi starszych".
Podczas swoich seminariów udzieliła wielu inicjacji I i II stopnia. Mistrzami Reiki natomiast ustanowiła następujące osoby:

Phyllis Lei Furumoto razem z zespołem współpracowników podjęła próbę opisania Reiki- Systemu Naturalnego Uzdrawiania według Usui wyróżniając w nim :

¦     Cztery aspekty:

• Uleczanie o   Rozwój osobisty o   Duchowa dyscyplina o   Mistyczny porządek

¦     Dziewięć elementów:

• Zabiegi                                                  .
• Symbole
• Przekaz ustny
• Historia Reiki
• Rekompensata
• Zasady
• Przekaz duchowy
• Formy nauczania